Babamın Sesi ve Annemin Şarkısı'nda Ev ve Ses Arayışı
Zeynep Kayacan

Öz

2000’ler Türkiye Sineması’nda  geçmişte gölgede kalan ya da bırakılan politik sorunların irdelendiği görülmektedir. Kürt sorunu da muhalif, eleştirel ya da politik sıfatlarıyla tanımlayabileceğimiz filmlerde sıklıkla karşımıza çıkar. Bu çalışmada, Kürt sorunu bağlamında ele alınan Babamın Sesi (Zeynel Doğan ve Orhan Eskiköy, 2012) ve Annemin Şarkısı (Erol Mintaş, 2014) filmleri arasında “ev” ve “ses” kavramları aracılığıyla bir diyalog kurulmaya çalışılmıştır. Kalınan ev hayaletlerle doludur. Peki ya gidilen ev?

Anahtar Terimler

2000’ler Türkiye Sineması; Kürt sorunu; ev; ses; bellek
DOI: https://doi.org/10.17572/mj2016.2.517523

Kaynakça

Çelik, A. (2012). Işık Ağaçları. D. M. Mungan (der.) içinde, Bir Dersim Hikayesi (s. 82-88). İstanbul: Metis.

Gürbüz, Ş. (2012). Çok Uzakmış Ancak Tayyareyle Gidilebilirmiş. D. M. Mungan (der.) içinde, Bir Dersim Hikayesi (s. 70-77). İstanbul: Metis.

İpek, D. (2016). Felakete Tanıklık Etmek: Kürt Sineması. Hüseyin Köse (Ö. İ. Haz.) içinde, Gözdeki Kıymık: Yeni Türkiye Sinemasında Madun ve Maduniyet İmgeleri (s. 313-341). İstanbul: Metis.

Kesmez, M. (2015). Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz. İstanbul: Sel.

Sönmez, S. (2015). Filmlerle Hatırlamak. İstanbul: Metis.

Suner, A. (2006). Hayalet Ev: Yeni Türk Sineması'nda Aidiyet, Kimlik ve Bellek. İstanbul: Metis.